Karamel maken, dat was me een tijdje geleden al gelukt. Het werd alleen heel snel kei- en keihard. Lekker, maar niet geschikt als weggeefbaar snoep. Dus ging ik op zoek naar een recept voor karamelsnoepjes. Dat was nog lastiger dan verwacht, omdat er vaak maisstroop wordt gebruikt wat in Nederland schijnbaar moeilijk te vinden is. Gelukkig vond ik dit simpele recept voor ‘Creamy caramels’.

In veel recepten, vooral de Amerikaanse, wordt moeilijk gedaan met thermometers en waslijsten vreemde ingrediënten en horden comments over dat het niet lukt en op welke manieren het allemaal wel niet mis kan gaan, brandwonden, gekaramelliseerde pannen en plakkerige huizen incluis.

Ik deed de ingrediënten in de pan, zette het op het vuur, volgde de instructies tot de karamel begon in te dikken en goot het uit in een met bakpapier beklede ovenschaal. Een tijdje laten uitharden en smullen maar (de karamels in bakpapier of plasticfolie wikkelen geeft een mooi resultaat!).

De multiple-choice conclusie van dit verhaal: a) ik ben een genie in de keuken, of b) Amerikanen zijn dat niet bepaald, of de meest voor de hand liggende optie c) de Amerikanen hebben een complot om alle karamel voor zichzelf te houden en doen daarom erg ingewikkeld op internet om de onwetende Europeanen te ontmoedigen. Intussen leren Amerikaanse kinderen op de kleuterschool de waarheid over karamel, hoe simpel het wel niet is. Ik ga voor optie d) -karamel houdt gewoon van mij-, omdat ik dan van de daken kan gaan schreeuwen dat de liefde wederzijds is.

Alleen jammer dat de snoepjes na verloop van tijd brokkelig worden aan de randen. Ze smaken dan nog steeds lekker, maar als ze geheel de zachte textuur hebben van aan het begin, zijn ze op z’n lekkerst. De oplossing: alles ter plekke opeten!

Ook smolt ik een blokje chocolade in een restje karamel, de blokjes die daarvan kwamen smaakten op zich goed, maar werden wat droog en zanderig van textuur.

Samen met nog wat pindarotsjes (chocolade smelten, pinda’s erdoor, in hoopjes scheppen, af laten koelen en voila) maakt dat een leuk pakketje!

Er was nog wat rijst met rozijnen over van de vorige dag, die heb ik met kokosmelk verwarmd. Stevig wat kerriekruiden en cajunkruiden (Fiddes Payne, goeie tip van Prakkie!) erdoor. Ondertussen een geschilde appel in plakjes de koekenpan bakken, is de appel gaar dan door de rijst roeren. Zelf ben ik allergisch voor rauwe appel dus de appel moet goed gegaard zijn, maar de appel-allergielozen onder ons zouden de appel vast ook meteen in de rijst kunnen mikken en even mee laten warmen. Scheelt weer  afwas!

Meteen even uitgeprobeerd (stervormige stempel nummer 1 is al af, de rest komt later nog), bestempeld, de puntjes vastgelijmd, even met een gewichtje in de zakjes laten drogen, en ze waren klaar.

Ook had ik al langer in mijn hoofd zitten dat ik eens labeltjes moest gaan maken, zo moeilijk is dat namelijk niet: je hebt enkel een stevige kaart/karton, snijmatje, stanleymes, lineaal en perforator nodig. Uit één A6 kaart haal ik 2 grote en 4 kleine labels. Voor deze labels heb ik 1:1 verhoudingen gebruikt (de stukken werden telkens precies in het midden doorgesneden), maar het beschrijfbare deel is nu wat vierkant. Voor een meer rechthoekig beschrijfbaar deel werkt het fijner om de breedte de verhouding 2:3 te gebruiken.

De chocolaatjes deed ik eerst in wat folie omdat ik niet zeker wist of de binnenkant van de envelop voedselveilig was. Het labeltje beschrijven, bestempelen, vastmaken met een lintje of veter, en klaar is je kadootje!

Jep, het hielp! Of in ieder geval, deze hoeven niet in de koelkast te worden bewaard, of dat aan de werkwijze ligt weet ik niet maar voor de zekerheid hou ik het voortaan zo. Chocoladeflikken maak je heel eenvoudig met een lepeltje chocola op een stuk bakpapier. Daarna wat minismarties erop drukken, mmmm…

Of je gebruikt extra pure chocolade en doet daar nog wat (hoe kan het ook anders) Cointreau doorheen. Eventueel nog wat zilverpareltjes erop voor de “bling” en de extra crunch en je hebt een prima sjiek hapje.

Of je maakt met de melkchocolade lijnen in de vormpjes (met een zelfgevouwen spuitzakje of een decoreerpen), als die uitgehard zijn kan de extra pure chocola eroverheen. Die witte lijnen? De enige verklaring die ik kan verzinnen is dat er nog wat vocht in vormpjes zat omdat ik ze vlak daarvoor had afgewassen. Maar het extra marmereffect is leuk!

Volgende keer wil ik pogen karamels of toffees te maken. Ik ben benieuwd!

In de winkel hebben we nu allerlei leuk klein spul voor een paar euro, ik kon het niet laten om er daar een paar van aan te schaffen. Die pen is om met chocola en dergelijke makkelijk te kunnen schrijven/decoreren, de twee gekke wit/rood en wit/blauwe dingen zijn knijpertjes voor plastic zakjes, lekker handig!

Omdat ik de laatste tijd een beetje doelloos bezig ben en me er maar makkelijk vanaf maak, projectgewijs gezien dan, heb ik mij voor deze maand een paar crea-doelen gesteld. Kijken of ik ze ga halen:

1. Stervormige stempels maken in verschillende maten en die ook tenminste 1 keer gebruiken.

2. Weggeefbare snoepjes maken. En met weggeefbaar bedoel ik dat ze buiten de koelkast moeten kunnen worden bewaard, voor meer dan een paar dagen. Het lijkt me namelijk zo ontzettend leuk om bij verjaardagen en andere gelegenheden een klein doosje zelfgemaakt lekkers te kunnen meenemen! Waarschijnlijk komen de kleine siliconen bonbon/minimuffinvormpjes dan meteen goed van pas.

3. Kleine doosjes maken, om de snoepjes dan ook in te kunnen doen. Wellicht ook meteen te bestempelen, ha!

4. Indien op tijd bezorgd: beginnen met elektrische viool spelen (daarover later meer…). En om in muzikale sferen te blijven: lekker doorgaan met op mijn ukulele (Hawaiaans mini-gitaartje) pingelen ‘s avonds (het begint al aardig te klinken), en zoveel mogelijk op de woensdag naar repetitie om mijn bandurria-skills ook steeds verder op te vijzelen. Muziek-overkill? Bestáát niet!

5. Tenminste één ‘kadootje dat niet op tijd af kwam en nu maar blijft liggen’ alsnog afmaken.

6. Een ‘ADHD-proof’ weekschema bord verzinnen en maken. Daarover later ook meer.

7. Het ‘Britse rokje‘ eindelijk eens afmaken. Kijken of daar voor de verandering eens wél een draagbaar kledingstuk van komt.

De spelregels: andere zaken zoals webdesign en huishouden mogen uiteraard niet verwaarloosd worden, helaas pindakaas… Woei, ik krijg het nog druk deze maand!

Men neme een lap tricot of iets anders stretchigs, even breed als de omtrek van het lichaam. Men vouwe het dubbel. Men naait de zijkanten aan elkaar met een stretch-steek. Men steekt den tweelingnaald in den naaimachine. Men naait met de tweelingnaald een zoom aan de onder-  en bovenkant van het kledingstuk. En men is klaar.

Althans… dat dacht ik dan.

Want inmiddels ben ik geen 14 jaar meer, maar 24, mét bijbehorende uitvergrote heup- en voorgevelmaten t.o.v. de taillemaat. En daarvoor heb ik de rekbaarheid van de gebruikte tricot toch íetsjes onderschat met mijn “Mwoah, taillemaat plus een paar centimeter zal wel breed genoeg zijn”. Oftewel, knappende naden bij het aantrekken. Oeps…

Typisch gevalletje ‘volgende keer beter’. Zucht.

(Oja, het shirt heb ik mijn paspop aangetrokken omdat de tape anders los ging laten)

De ingrediënten voor 2 personen:

- 3 tenen knoflook
- 150 g rundergehakt, eventueel met wat gehaktkruiden
- 1 ui
- 250 g champignons
- 1 blokje bospaddestoelenbouillon + water
- 450 g krieltjes (zo’n zakje van de Appie, volgens mij zijn die al voorgegaard)
- 1 prei
- evt maizena of bloem

De ingrediënten in bovenstaande volgorde (of een andere, als je daar zin in hebt) in een braad/stoof/sudderpan mikken, om de zover tijd omscheppen, met het deksel erop een tijd laten sudderen tot alles gaar is. De hoeveelheid water kan verschillen, de tweede keer (zie foto) gebruikte ik genoeg water om de aardappeltjes ongeveer onder te laten staan, de eerste keer gebruikte ik een stuk minder, dat beviel beter. Wanneer de boel gaar is kun je het vocht nog wat binden met maizena of bloem.

Het recept:

- 100 g koude boter, in stukjes
- 150 g bloem (ik gebruikte volkorenmeel, in een poging tot gezondheids-upgrade)
- 50 g lichtbruine basterdsuiker
- 1 ei
- mespuntje zout

Dit alles kneden en met folie omwikkelen, een uur in de koelkast laten rusten. Daarna uitrollen op een bakplaat.

- 3 peren
- 25 g boter
- 25 g suiker

Boter in een pan smelten, peren (geschild en in achten) erbij, suiker erbij, alles goed doorwarmen en over het deeg verdelen. In 40 minuten op 175 graden in de oven bakken.

Smakelijk!

Ook heb ik de afgelopen tijd nog achter de naaimachine gezeten voor een last-minute bruiloftskado dat wonderwel op tijd af is gekomen, maar eenmaal in de auto terug naar huis bedacht ik me dat ik vergeten was er een foto van te maken. Dat projectje komt dus hopelijk ooit nog een keer langs.

Maar ik poog nu en dan nog iets enigszins creatiefs te doen met de avondmaaltijden, deze keer was de boerenkool aan de beurt. Boerenkool, das mijn favoriete wintergerecht. Met rookworst daarentegen heb ik weinig, dus vandaag gingen er gyrosreepjes bij. Nu is dat zonder iets erbij wat kaal, dus maakte ik er een jus/vleesprutje van, heel eenvoudig. Heerlijk van smaak, iets minder appetijtelijk zo op ‘t oog, maar het leven is nu eenmaal niet altijd perfect.

Wat heb je nodig:

- Roomboter, een blokje
- Vlees
- Ui, in kleine stukjes gesneden
- Bouillonblokje (voor mij 1/2 blokje runderbouillon, voor 2 eters)
- Bloem, een paar thee- of eetlepels

Bak het vlees in de roomboter (je mag gerust meer boter gebruiken dan normaal), doe daar de uitjes bij, en het halve of hele bouillonblokje. Zijn de uitjes gaar, doe dan water bij het prutje tot je het volume hebt waar je mee uit wilt komen. Is het bouillonblokje helemaal opgelost, strooi er dan al roerend voorzichtig bloem bij tot je ongeveer de dikte hebt die je wilt. Even laten doorpruttelen, klaar!

Met peer in plaats van de traditionele appel, maar das minstens even lekker. Ik maakte een eenpersoonsversie (met 1 peer en 1 plakje bladerdeeg) dus dat werd wat rommelig, maar een kniesoor die daarop let.

Hoe maak je een tarte tatin?

Blok(je) boter in een koekenpan smelten. Suiker erbij scheppen, goed mengen en vooral niet te heet laten worden (verbrande suiker is vrij smerig). Schijfjes peer (of appel) erdoor wentelen, even laten stoven in het boter/suiker mengsel (inmiddels karamel geworden)

Is de koekenpan ovenbestendig? Dan een lap bladerdeeg over de peer heen en met pan en al hup de oven in. Is de koekenpan niet ovenbestendig dan eerst het peer/karamel mengsel in een ovenschaal doen en daar het bladerdeeg overheen leggen. Bakken tot het bladerdeeg gaar is, zo’n 15/20 minuten op 200 graden (geloof ik, houd het vooral zelf even bij). Pan/ovenschaal uit de oven halen.

Dan komt de truc: leg een bord ondersteboven op het bladerdeeg en keer de pan/ovenschaal samen met het bord om. Het bladerdeeg ligt nu op het bord met de peer en karamel eroverheen. Eet smakelijk!

De tekening is gebaseerd op een vage herinnering van het computerspel ‘Black and White’. Daar moest je als godheid een hele hoop dingen doen, en één van die dingen was het achtervolgen van een kluizenaar op weg naar zijn Geheime Mediteerplek. Nadat de kluizenaar UITDRUKKELIJK stelt dat je hem NIET moet volgen (“Volg mij niet. Dat… is alles.”) doe jij als godheid dat uiteraard WEL, waarna je, iedere keer dat je door hem wordt betrapt, streng wordt toegesproken weer terug naar het beginpunt wordt gestuurd. Met kluizenaars wordt niet gespot.

Lukt het je echter wel om hem ongezien over een eindeloos bergpad te volgen naar De Geheime Mediteerplek (een steen…), dan zal je hem zien mediteren met uitzicht op het lager geleden land, en zal hij je later belonen. Of dat nu echt een goed idee is (jeweetwel, jonge goden leren om grenzen te respecteren, etc) weet ik niet, maar de kluizenaar is een Wijs Man dus hij zal vast zijn redenen hebben. Dat is het beeld dat ik voor ogen had tijdens het tekenen: waar een verleden als verstokte gamer al niet goed voor is!

Deze tekening heeft me overigens doen inzien dat anatomiestudie toch wel een handige zet zou zijn. Maaaannnn, gewoon een rug tekenen, hoe moeilijk zou dat kunnen zijn? Heel lastig blijkbaar, want ik ik heb daar meer tijd aan besteed dan aan de rest van de tekening. Wat een gedoe!

Vandaag als lunch: erwtensoep, dat past prima bij het gure weer, met lekker wat gember erdoorheen, dat werkt verwarmend. Als tussendoortjes warme perenmoes (rijpe peer in stukjes, beetje water erbij, tijdje laten pruttelen en de stukjes pureren – that’s all), of toastjes met zelfgemaakte kruidenboter. Glaasje rode wijn erbij, normaliter ben ik geen wijndrinker, maar bij dit weer vind ik het juist passend. En ten slotte maaltijdschotels met bijvoorbeeld ui en wortel, lekker aards. Jep, ik kom zo de herfst wel door!

In de erwtensoep ging:
- 250 g spliterwten
- 1 liter water
- blokje runderbouillon
- 2 tenen knoflook
- 1 meiraap/knolraap (knolselderij wordt meestal gebruikt)
- 2 uien
- 3 kleine winterwortels
- 1 prei
- 3 laurierblaadjes (op meerdere plaatsen ingescheurd zodat de smaak goed vrijkomt)
- paar plakjes ontbijtspek
- scheutje rode wijn
- blokje verse gember
- komijn
- zout, peper

Erwten goed wassen, dan met (schoon) water en bouillonblokje in een grote pan doen. 30 Minuten laten pruttelen, dan de in stukjes gesneden meiraap (of knolselderij), ui, wortel, prei, knoflook en de laurier toevoegen. Dat samen minimaal 45 minuten laten pruttelen onder af en toe doorroeren. Tussendoor de in blokjes gesneden spek, fijngesneden gember en scheutje wijn erdoor, samen met komijn, zout en peper naar smaak. Het mag rustig nog een tijdje op het vuur blijven staan, mijn erwtensoep staat meestal al gauw 2 uur op het vuur, maar niet vergeten af en toe goed door te roeren. De soep is lekkerder als het een dag vantevoren is gemaakt, en is ook prima in te vriezen!

In de kruidenboter:
- ongezouten roomboter (op kamertemperatuur)
- peterselie
- bieslook
- geperst knoflookteentje
- peper, zout
- (citroensap had ik niet op voorraad, maar dat wordt er vaak ook doorheen gegooid)

Alles mengen, terug in de koelkast zetten, liefst een uurtje of wat de smaken in laten trekken voordat het wordt gebruikt.

Eet smakelijk!

De buit bij de Action: sterren-uitsteekvormpjes (die miste ik nog in mn collectie) en boetseerklei, dat stond ook al even op mn verlanglijstje.

Het Turks brood dat er bij zat (het was nog warm toen ik het aanpakte) moet je er even bij denken, want dat ging per direct op. De bos peterselie ligt inmiddels op een paar takjes na fijngehakt in de vriezer, zo heb ik er wat langer plezier van. De bulgur ging per kilo, kwam goed uit want daar ben ik dol op (heerlijk: opgebakken met geprakte tofu, sojasaus en kurkuma/geelwortel). En al dat eten voor maar 6 euro, ik stond ervan te kijken…

Ik kan daar zo van genieten, van voedsel dat je niet of amper gewend bent. Eenmaal bij de AH voor de rest van de boodschappen viel het me opeens op hoe veel van het eten daar bewerkt is. Eenvoudige basisproducten zoals linzen, gedroogde bonen of meel, daarin is maar weinig keuze, als het überhaupt al te vinden is. En duur! Toch maar wat vaker langs de toko…

200 g bloem of zelfrijzend bakmeel
200 g suiker
200 gram boter
4 eieren
1 zakje vanillesuiker
evt wat bakpoeder en/of een snufje zout

Da’s makkelijk te onthouden, niet?

Boter en eieren op kamertemperatuur laten komen. Boter en suiker mixen tot een romige massa, eieren erdoor, en als laatste de bloem/zelfrijzend bakmeel en evt bakpoeder en zout erdoor spatelen. Bakken op 160 graden, en zo’n 50 tot 90 minuten, daarover zijn de bronnen het enigszins oneens. In ieder geval moet je ‘het ding met de prikker’ doen om te controleren op gaarheid (jeweetwel, sateprikker, breinaald of barbecuespies tot het midden van de cake steken, komt hij er droog uit dan is het gaar).

Ik maakte met de helft van het recept kleine cakejes, die waren na zo’n 25 minuten al gaar. Ik deed er nog wat extra vanille-aroma door en mixte de helft van het beslag met wat cacao en geraspte chocolade, voor chocoladecakejes. Mmmmm…

En omdat hard werken gepaard dient te gaan met voldoende ontspanning -er zijn uit zelfbescherming hier stricte ‘verboden te werken’ tijden ingevoerd die nu en dan zelfs worden nageleefd- wordt er langzaamaan weer aan projectjes gewerkt en, mijn hemel, sommigen komen zelf af! Dus ik hoop weer aan mijn 2 à 3 posts per week toe te komen vanaf nu (met andere woorden: regelmatig de blog checken heeft weer nut).

Sinds kort heb ik een abonnement bij de bieb, wat inhoudt dat ik regelmatig een stuk of tien te lezen boeken in huis heb. En die tien boeken die lees je natuurlijk niet één voor één, welnee zeg, dat zou toch eens gestructureerd verlopen, uiteraard worden alle tien de boeken afwisselend door elkaar heen gelezen.

Er was dus dringend behoefte aan een verse lading boekenleggers en aangezien de vorige boekenlegger wel beviel ging ik opnieuw aan de slag: voila, ziehier kartonnen boekenleggers generatie II.

Dat is heel simpel leuk te krijgen met eenvoudige geometrische figuren.

De ‘gerecycled karton’-kleur is mijn favoriet.

Uiteraard kan het ook wat meer uit de losse pols.

En als laatste, het ‘pièce de résistance’… Fatsoenlijk vloeiende lijnen kunnen maken met een stanleymesje had namelijk wat oefening nodig.

Ik was nog geen twee uur bezig en in de winkel was het héél rustig. Ai…

Maar goed, al het harde werk begint al wel vruchten af te werpen, zo is één webdesign opdracht nu af én, heel belangrijk: mijn (bedrijfs)logo is klaar! *Joehoe! Juich en jubel!* Dus nu kan ik eindelijk ook aan de layout van mijn eigen website gaan beginnen (want jahoor, dat kan er ook nog wel bij)…

De figuur was al langer af, ik wilde perse een duidelijke, herkenbare figuur in mijn logo omdat:

a) dat leuk is, want zo’n figuur kun je dan te pas en te onpas op dingen gooien, stempelen, printen etc

b) mijn bedrijfsnaam een last-minute oplossing was omdat ik me snel moest inschrijven bij de KvK om een opdracht te kunnen beginnen, dat werd dus ‘mijn naam + design’, om het maar lekker breed te houden. Ooit hoop ik inspiratie te krijgen voor een pakkender (en vooral kortere) naam, en dan hoef ik enkel de tekst onderaan het logo te veranderen maar blijft het verder wel herkenbaar voor klanten en dergelijke.

Het heeft even geduurd voordat ik ook een passend font (=lettertype, niet te verwarren met ‘fond’ wat weer een soortement geconcentreerde bouillon is) had gevonden dat me aansprak. Uiteindelijk ontdekte ik het font Diavlo van exljbris, en ik ben helemaal fan!

Uiteraard blijft mijn blog op deze manier niet echt anoniem, maar sssssssshhht, dat vergeten we nu even.

Even een heads-up voor de komende tijd: ja, ik leef nog, mijn creatieve projectjes leven alleen wat minder tegenwoordig… Niet lekker, extra druk op het werk en extra druk met freelancen, gek zoals dat altijd samen lijkt te gaan. Tja, het leven laat zich niet plannen.

In mijn vrije uurtjes slaap ik bij boven een van de vele openstaande projecten, dus echt af komen die niet zo. En dan is er ook nog veel leuks te doen op die paar vrije momenten, dat helpt ook al niet he… Zie bijvoorbeeld het Tuna Festival in Eindhoven op 16 t/m 18 semptember waarin ik toch echt perse wil gaan luisteren en fotograferen!

Maar goed, over een paar weken heb ik hopelijk weer wat meer tijd voor mijn projectjes en bijbehorende overpeinzingen, dus dan zal er weer wat frequenter geblogd gaan worden.

Wie de komende tijd vervangend leesvoer zoekt verwijs ik graag door naar Ysabje’s Blog, die nieuw aan de blogroll is toegevoegd. Haar blog is een van mijn favorieten, prachtige foto’s en heerlijk hoe mooi en gevat zij schrijft!

Ik heb gekeken naar verschillende recepten zoals dit en dit, en nog een recept voor karnemelkscones uit een boek. Dat alles aangepast naar wat ik in huis heb, het gezonder/minder ongezond gemaakt door 50 g zelfrijzend bakmeel (=witmeel) te vervangen door volkoren meel, en de suiker door rijststroop.

De ingredienten voor 6 scones:

- 75 g zelfrijzend bakmeel
- 50 g volkoren tarwemeel
- 1 theelepel bakpoeder
- 30 g roomboter in kleine stukjes
- 100 ml biogarde
- 2 theelepels rijststroop
- snufje zout
- rozijnen naar smaak

Kneden, 6 schijven van 1 cm dik ervan maken, 15-20 minuten bakken op 180 graden. Smakelijk!

Traditioneel worden scones geserveerd met jam en clotted cream (en wat dat nou precies is, is mij na de nodige research nog steeds niet duidelijk helaas – ik gebruikte gewoon zuivelspread). In plaats van aardbeienjam pureerde ik wat overrijpe aardbeien in een pannetje met wat water, even laten pruttelen (en in mijn geval nog wat maizena erdoor omdat ik teveel water had gebruikt), en klaar is je aardbeiencompote. Niet zo mierzoet als jam, maar juist lekker fris door de lichtzure smaak!

Valt altijd in de smaak, en moeilijk is het niet. Dit keer maakte ik ‘m met het volkorendeeg uit dit recept, vond ik zelf erg lekker, maar vriendlief is weer meer van bladerdeeg, wat we normaliter gebruiken.

Het recept:

- prei
- eventueel bosuitjes of wat ui
- hamblokjes of spekblokjes
- ei (ik gebruik 1 of 2 eieren voor 2 personen)
- slagroom of melk, of een combinatie daarvan
- nootmuskaat
- peper en zout (let op bij spekblokjes, die zijn al erg zout)
- bladerdeeg, volkorendeeg of iets in die richting
- paneermeel

Prei en eventuele ander groenten snijden, het vlees even bakken, de groenten erbij bakken tot de prei bijna gaar is. Nootmuskaat en peper/zout naar smaak erbij. In een kommetje de eieren loskloppen met slagroom of melk. Bakvorm of ovenschaal invetten, bekleden met deeg, paneelmeer over de bodem strooien, groenten/vlees erin, overgieten met het ei/melk/slagroom mengsel. In de oven, ik houd meestal de benodigde temperatuur voor het deeg aan. Uit de oven halen wanneer het deeg gaar is (meestal 25, 35 minuten).

Oprechte excuses voor de vage aanwijzingen, ik ben tegenwoordig nog meer dan normaal van het “we zien wel” dus zaken als hoeveelheden ingredienten, temperatuur en baktijden zijn allemaal volkomen willekeurig. O wacht, intuitief heet dat geloof ik.

Denk je “wat een aparte ovenschaal” dan vind ik dat niet zo vreemd: het is de onderste helft van een tajine, waarbij de bovenkant beschadigd was en de hele tajine toen is vervangen. De puntgave onderkant bleef toen over, en tja, weggooien is ook zo’n zonde: het is een mooie schaal van topkwaliteit, die zelfs direct op het fornuis kan worden gezet! Dus werd gevraagd of ik er misschien iets mee kon: nou, uiteraard!