…voor het traditionele Spaanse kostuum dat ik bij optredens met de muziekgroep draag, waarbij het jasje nét te kort is zodat er een stukje van mijn witte blouse onderuit piept. …voor onder shirtjes met nét iets teveel inkijk naar mijn smaak.. …als simpel rokje over een broek of legging.
Men neme een lap tricot of iets anders stretchigs, even breed als de omtrek van het lichaam. Men vouwe het dubbel. Men naait de zijkanten aan elkaar met een stretch-steek. Men steekt den tweelingnaald in den naaimachine. Men naait met de tweelingnaald een zoom aan de onder- en bovenkant van het kledingstuk. En men is klaar.
Althans… dat dacht ik dan.
Want inmiddels ben ik geen 14 jaar meer, maar 24, mét bijbehorende uitvergrote heup- en voorgevelmaten t.o.v. de taillemaat. En daarvoor heb ik de rekbaarheid van de gebruikte tricot toch íetsjes onderschat met mijn “Mwoah, taillemaat plus een paar centimeter zal wel breed genoeg zijn”. Oftewel, knappende naden bij het aantrekken. Oeps…
Typisch gevalletje ‘volgende keer beter’. Zucht.
(Oja, het shirt heb ik mijn paspop aangetrokken omdat de tape anders los ging laten)
